Pomoc

NASZ FTP, dostępy przekaże Michał Klingier, specjalista CTP – tel. 91 435 19 30
e-mail: impozycja@zapol.com.pl

POBIERZ ZLECENIE DRUKU

Grupa ZAPOL ceni czas i pieniądze swoich Klientów, dlatego zapewniamy stałą kontrolę całego procesu produkcyjnego. By oddać w ręce Klienta nakład idealnie odwzorowany od pierwszego do ostatniego egzemplarza przestrzegamy procedur przyjmowania prac do druku. Bo druk to inwestycja. Musi być opłacalna i pewna. Bardzo prosimy o zapoznanie się z krokami, które należy podjąć, aby Państwa wydruki były dobrej jakości, przygotowane na czas i zgodnie z projektem. 

 

 

DOSTARCZANIE PRAC DO WYDRUKU

1. Konieczna jest akceptacja przez Zleceniodawcę pliku: *.pdf

2. Zakres przygotowania plików:

ROZDZIELCZOŚĆ
wyjściowa pliku minimum 300 dpi w formacie druku

FORMAT
poszczególne strony publikacji na odpowiednich stronach w pliku *.pdf
format strony w pliku PDF musi wynosić podstawowy format stronicy/użytku publikacji + ewentualne 3mm na każdy bok na spad
czcionki powinny zostać zamienione na krzywe, ewentualnie osadzone w pliku pdf
pliki powinien być przygotowany na podstawie ustawień Press/drukarnia w programie Acrobat Distiler
nie należy umieszczać własnych klinów kalibracyjnych, linii cięcia, pasków kolorymetrycznych, etc.
problemy z efektami: prosimy nie używać problematycznych efektów w programie CorelDraw takich jak przeźroczystości, cienie, wypełnienia fraktali

SPADY
wymagane jest precyzyjne zaznaczenie w zamówieniu marginesów i spadów jeśli takie występują w pliku
przy szyciu zeszytowym i objętości powyżej 30 str. spady muszą mieć 5 mm z każdej strony

KOLORY
przestrzeń barw CMYK / nie separowany (kompozytowy)
w razie użycia kolorów dodatkowych (HKS, Pantone) prosimy o dokładne określenie tych kolorów przy składaniu zlecenia, (w przeciwnym wypadku kolory HKS i PANTONE będą konwertowane na wartości CMYK)

CZARNY KOLOR
w przypadku gdy projekt posiada tekst w kolorze czarnym, musi to być tzw. czysty czarny (C=0;M=0,Y=0,K=100),
teksty czarne do zadrukowania na kolorowym tle nie powinny być wybierane z tła,
kolor czarny: w pracach, w których wymagane jest wydobycie „mocnej czerni” polecamy użycie składowych: C=50%,M=50%,Y=50%, K100%

3. Prosimy o zostawienie kontaktu telefonicznego/ mailowego do osoby, która wykonywała skład, ewentualnie osoby odpowiedzialnej za projekt.

4. W przypadku publikacji wielostronicowych, dwustronnych, składanych/falcowanych/bigowanych, niezbędne jest dostarczenie makiety określającej przód – tył użytku, linie bigowania/ falcowania, sposób łamania.

5. Sposoby dostarczania prac:

  • serwer ftp: po uzgodnieniu z osobą przyjmującą zlecenie
  • e-mail: pod adres wskazany przez przyjmującego zlecenie, pliki nie większe niź 10 MB
  • osobiście: zapraszamy do siedziby naszej firmy

 

 

TRYB REKLAMACYJNY

  1. Reklamacje dotyczące uszkodzeń przesyłek w transporcie muszą zostać zaprotokołowane najpóźniej w momencie odbioru towarów z udziałem przedstawiciela firmy kurierskiej.
  2. Reklamacje dotyczące jakości lub ilości dostarczonych produktów mogą być zgłaszane na piśmie najpóźniej w terminie 14 dni od daty ich odbioru. Reklamacje zgłoszone po tym terminie nie będą uwzględniane.
  3. Uzasadnione reklamacje jakościowe będą rozpatrywane tylko w przypadku, jeśli do dyspozycji drukarni pozostaje cała dostarczona partia.
  4. Reklamacje ilościowe, dotyczące odchyleń +/- 5% wielkości partii zamówionego towaru nie będą uwzględniane.
  5. W przypadku uzasadnionych reklamacji ilościowych lub jakościowych Grupa ZAPOL ma obowiązek dostarczenia nowej lub uzupełnienia starej partii towaru na własny koszt w terminie 5 dni roboczych od daty dostarczenia przez Zamawiającego pisma reklamacyjnego wraz z dowodami.

Jeśli mają Państwo zastrzeżenie do naszej pracy, prosimy o e-mail w tej sprawie.

Rozpatrzenie REKLAMACJI ułatwią następujące informacje z Państwa strony:

1.  Imię i nazwisko, telefon, adres zgłaszającego
2. Identyfikacja towaru lub usługi – albo nr zamówienia, albo nr faktury z dnia
3. Dokładny opis wad z informacją o transporcie (dostawcy, czy własny nabywcy)
4. Żądanie nabywcy co do sposobu załatwienia reklamacji

Resztą zajmiemy się już my. Odpowiedzi udzielimy niezwłocznie, nie dłużej niż w ciągu 7 dni.

 

 

SŁOWNIK POLIGRAFICZNY

Format netto, format po obcięciu – rozmiar gotowego wyrobu poligraficznego, podawany jako iloczyn długości i szerokości kart (stron) stanowiących blok wkładu. Pod pojęciem wyrobu gotowego rozumie się wyrób po obcięciu spadów, co jest jedną z ostatnich czynności w introligatorni (np. po wykonaniu oprawy, o ile okładka jest tej samej wielkości co wkład). Jeżeli okładka jest większa od „środka”, to format netto oznacza wielkość owego środka, czyli w praktyce pojedynczej strony. W przypadku oprawy klejonej – do formatu netto zalicza się również część papieru zasłoniętą przez klej.

DTP (ang. Desktop Publishing) – ogół czynności związanych z przygotowaniem na komputerze materiałów, które będą później powielone metodami poligraficznymi, komputerowe przygotowanie do druku. W tym znaczeniu termin ten dotyczy nie tylko fazy projektowej, czyli tworzenia w programach komputerowych obrazu (oraz kształtu) stron publikacji, ale także zarządzania pracą grupową, a nawet odnosi się do komputerowego sterowania urządzeniami wykorzystywanymi w tym procesie.

Proces DTP rozpoczyna się wprowadzeniem do komputera tekstu i obrazu. Poszczególne elementy graficzne podlegają następnie indywidualnej obróbce (retusz, poprawienie kolorów, jasności i kontrastu, kadrowanie, skalowanie, zapisanie w odpowiednim formacie i rozdzielczości, nadanie odpowiedniego profilu koloru), a na tekst jest nanoszona korekta. Niezbędne jest również wykonanie od podstaw elementów graficznych w programie komputerowym (ilustracje, loga, znaki firmowe, tła, cienie, ozdobne napisy, kody paskowe), stworzenie szablonu gotowej publikacji, właściwe wykonanie poszczególnych stron (ułożenie na nich w odpowiednich miejscach tekstu i grafiki – łamanie, skład). Następnie odbywa się zasadnicza część procesu, czyli ułożenie z tych wszystkich elementów gotowego projektu stron publikacji, łącznie z naniesieniem informacji dla drukarza i introligatora. Na tym etapie pracy można również umieścić informacje o obrazie całej składki (impozycja). Czynność kończąca to zapisanie danych komputerowych w postaci pliku postscriptowego lub (coraz częściej) pliku PDF. Ostatni etap obróbki komputerowej to rapowanie – polegające na stworzeniu z pliku postscriptowego obrazu rastra drukarskiego oddzielnie dla każdego koloru farby drukarskiej. Kolejną czynnością jest naświetlenie z pliku postscriptowego klisz dla drukarni z pojedynczych stron publikacji lub wykonanie impozycji, czyli naświetlenie wspólnych klisz dla całego arkusza drukarskiego, następnie wykonanie z klisz wyciągów barwnych (próba koloru), czyli wzorcowych, wiernych kolorystycznie odbitek stron publikacji (np. cromalin, matchprint) lub też wykonanie tych wyciągów w postaci kolorowych wydruków na specjalistycznych drukarkach, montaż klisz z pojedynczych stron na wspólnym arkuszu folii montażowej, odbitki kontrolne ze zmontowanych klisz (ozalid), naświetlenie z klisz form drukowych (tzw. blachy) lub też zamiast etapu „kliszowego” naświetlenie blach bezpośrednio z plików postscriptowych.

DPI (ang. dots per inch) – liczba plamek przypadająca na cal długości. Jednostka stosowana do określenia rozdzielczości drukarek, ploterów, naświetlarek itp. Pojęcie to jest bardzo rozpowszechnione i często stosowane także jako potoczny zamiennik określeń pokrewnych: ppi (pixels per inch – pikseli na cal), czyli jednostek rozdzielczości obrazów bitmapowych, oraz spi (samples per inch – próbek na cal), czyli jednostek rozdzielczości skanerów. Jednostka dpi opisuje stopień oddawania szczegółów kształtu obrazu w sterowanych komputerowo urządzeniach drukujących, naświetlających, a także wycinających, grawerujących itp. Określa gęstość możliwych do uchwycenia szczegółów obrazu, który jest rozumiany jako układ plamek, których środki pozostają w stałych odległościach względem siebie, a ułożone są w rzędach i kolumnach.

Liniatura rastra – w poligrafii jeden z najważniejszych parametrów określających budowę rastra drukarskiego. W rastrze amplitudowym liniatura jest parametrem mówiącym, ile rzędów kropek (lub linii) ułożonych równolegle względem siebie przypada na jednostkę długości. Liniaturę wyraża się w liniach na cal – lpi (lines per inch). Im wyższa liniatura, tym drobniejsze kropki rastra, a więc tym więcej szczegółów może zawierać drukowany obraz. Jednak zbyt wysoka liniatura w stosunku do możliwości urządzenia drukującego może spowodować, że najmniejsze kropki (lub fragmenty linii) mogą się nie zreprodukować, a więc najjaśniejsze miejsca pozostaną niezadrukowane, i podobnie największe kropki (lub fragmenty linii) mogą ulec „zalaniu” do jednolitej płaszczyzny, niwelując szczegóły w najciemniejszych partiach obrazu. Typowa wartość liniatury dla papierów powlekanych to 150 lpi. Daje to możliwość druku z kropkami rastra nierozpoznawalnymi dla przeciętnego człowieka. W przypadku papieru gazetowego jest to obecnie wartość na poziomie 115 lpi. Dla druków bardzo wysokiej jakości (np. wydawnictwa albumowe) stosuje się także wyższe liniatury. Liniatura rzędu 150-175 lpi jest wartością graniczną dla maszyn drukarskich z nawilżaniem wodnym, wyższe liniatury drukuje się na maszynach z nawilżaniem alkoholowym.

Grafika wektorowa (obiektowa) – jeden z dwóch podstawowych rodzajów grafiki komputerowej, w której obraz opisany jest za pomocą figur geometrycznych (w przypadku grafiki dwuwymiarowej: odcinki, krzywe) lub brył geometrycznych (w przypadku grafiki trójwymiarowej), umiejscowionych w matematycznie zdefiniowanym układzie współrzędnych, odpowiednio dwu- lub trójwymiarowym.

Podczas powiększania obrazu rastrowego będzie w końcu widać poszczególne piksele, natomiast podczas powiększania obrazu wektorowego będzie widać ostre kształty figur geometrycznych, z których obraz jest zbudowany. W przeciwieństwie do grafiki rastrowej grafika wektorowa jest grafiką w pełni skalowalną, co oznacza, iż obrazy wektorowe można nieograniczenie powiększać oraz zmieniać ich proporcje bez uszczerbku na jakości. Sama jakość obrazu uzależniona jest wyłącznie od dokładności opisu obrazu przez prymitywy: czarne włosy rysowanej postaci można określić jako zamkniętą krzywą wypełnioną na czarno, choć można też opisać każdy włos krzywą o względnie niewielkiej grubości i czarnym kolorze. Obrazy wektorowe można łatwo przetwarzać w ich odpowiedniki bitmapowe, podając jedynie docelową rozdzielczość obrazu rastrowego. W rzeczywistości operacja ta jest wykonywana przed jakimkolwiek obrazowaniem grafiki wektorowej na monitorze czy drukarce. Istnieją jednakże urządzenia takie jak plotery, np. ploter tnący, dla których opis wektorowy jest naturalnym sposobem działania. Operacja konwersji w przeciwną stronę, tzw. wektoryzacja lub trasowanie, jest trudna i niejednokrotnie nie daje spodziewanych wyników.

RIP (ang. Raster Image Processor) – oprogramowanie, układ scalony, lub całe stanowisko komputerowe – mające służyć zamianie obrazu ciągłotonalnego (zawierającego kolor na wielu stopniach jasności) na obraz rastra, w którym stosunek powierzchni punktów rastrowych do tła ma odwzorować odpowiedni odcień. Punkty rastrowe mają z samej swojej natury jedną jedyną barwę pełną, 100-procentową, i właśnie ich wielkość w porównaniu do tła daje wrażenie odpowiedniego rozjaśnienia (tonu). W DTP i poligrafii pod pojęciem ripa rozumie się dedykowane stanowisko komputerowe ze specjalistycznym oprogramowaniem, podłączone do naświetlarki lub do cyfrowej maszyny drukarskiej. Na ripie odbywa się ostatni etap komputerowej części prac związanych z przygotowaniem do druku. Ripuje się pliki postscriptowe, aby wysłać na urządzenie wyjściowe gotowy obraz rastra (czyli siatki drukowanych punktów), dokładnie w takiej postaci, w jakiej zostanie on potem wydrukowany.

Impozycja – zaprojektowanie w programie DTP obrazu całego arkusza druku. Może to być zarówno praca wieloużytkowa, jak i układ stron składki.

CMYK – zestaw czterech podstawowych kolorów farb drukarskich stosowanych powszechnie w druku kolorowym w poligrafii. Na zestaw tych kolorów mówi się również barwy procesowe lub kolory triadowe. CMYK to jednocześnie jedna z przestrzeni barw w grafice komputerowej.

  • C – cyjan (ang. Cyan)
  • M – magenta (ang. Magenta)
  • Y – żółty (ang. Yellow)
  • K – czarny (ang. blacK)
  • Cyjan – odcień niebieskiego, ale trochę bledszy i bardziej spłowiały, można go określić jako szarobłękitny lub sinoniebieski. Najbardziej podobne kolory to błękit, szafir i turkus. Nazywanie koloru cyjanowego kolorem „zielononiebieskim” jest błędem wynikającym z niezrozumienia różnic pomiędzy addytywną i subtraktywną metodą mieszania barw. W syntezie addytywnej kolor uzyskany w wyniku połączenia zielonego i niebieskiego.
  • Magenta – w syntezie addytywnej kolor uzyskany w wyniku połączenia czerwieni i niebieskiego. Najbardziej podobne kolory to purpura, karmazyn i amarant.
  • Yellow – kolor bardzo podobny do żółtego, jednak trochę bledszy od typowej nasyconej żółcieni. W syntezie addytywnej kolor uzyskany w wyniku połączenia czerwieni i zielonego.
  • Black – kolor czarny, jednak o niezbyt głębokiej czerni.

Farby w ww. kolorach nie są określone jednoznacznie, toteż odcienie ich kolorów różnią się u różnych producentów, szczególnie w różnych regionach świata. Barwy wynikowe w CMYK otrzymuje się poprzez łączenie barw podstawowych w proporcjach od 0% do 100% każdej barwy triadowej. Farby CMYK to substancje barwiące przepuszczające światło, czyli barwniki, tak więc łączy się je metodą nakładania warstwami i dlatego barwa wynikowa może mieć od 0% do aż 400% koloru (kolorów składowych). Reprodukcja obrazów wielobarwnych następuje wskutek filtrowania światła białego przez nakładające się warstwy barw triadowych. Druk farbami CMYK odbywa się metodą rastra, czyli drukowania widocznych pod lupą punktów. Raster posiada 100% koloru. Może mieć różny kształt (raster klasyczny ma kształt koła) i różną wielkość. Na danym obszarze druku stosunek powierzchni pokrytej rastrem danego koloru (np. cyjanu) do całej powierzchni tego obszaru, wyrażony w procentach, to wartość tonalna. Wartość tonalna 0% dla cyjanu oznacza powierzchnię nie pokrytą cyjanem, a wartość tonalna 100% (pełny ton) cyjanu oznacza powierzchnię pokrytą cyjanem w całości. Drukując różnymi wartościami tonalnymi dla cyjanu mamy wrażenie optyczne różnego natężenia barwy cyjan. W druku CMYK klasyczną kolejnością druku jest Black, Cyjan, Magenta, Yellow. Kolejne nakładanie się kolorów drukowanych w różnych wartościach tonalnych sprawia, że można uzyskać szeroką gamę barw. Farby CMYK są półtransparentne. Kiedy na raster C zostanie położony raster M, to będzie widoczna barwa wypadkowa. Dokładnych odpowiedników barw C i M nie ma w języku polskim, są to kolory specjalnie stworzone na użytek przemysłu, umożliwiające w połączeniu z Y i K oddawanie jak największej ilości barw. Absolutnie wszystkich istniejących w barw nie uda się uzyskać metodą nakładania na siebie barw CMYK – z wielu różnych powodów, z których najważniejszym jest brak możliwości uzyskania w praktyce farb teoretycznych o absolutnej czystości koloru. Idealnie czyste kolory C, M, Y są barwami dopełniającymi dla trzech barw prostych najsilniej odbieranych przez receptory ludzkiego oka. Kolor ostatni K został dołożony do pozostałych trzech na praktyczne potrzeby przemysłu poligraficznego. Teoretycznie można uzyskać kolor czarny przez złożenie kolorów C+M+Y, w praktyce tak uzyskany kolor czarny jest kolorem ciemno-brudno-brązowym. Poza tym ekonomicznie nieuzasadnione byłoby drukowanie czarnego tekstu za pomocą składania barw CMY. K podnosi kontrast, podkreśla kontur, pozwala na lepsze odwzorowanie cieni, utrzymuje odpowiedni balans szarości, zmniejsza sumaryczną ilość nanoszonej farby, tym samym jej zużycie oraz czas jej schnięcia.

  • Biały – pod pojęciem bieli rozumie się brak wszystkich składowych, a w domyśle jest to biel podłoża. Często dla uzyskania bieli (druk na przezroczystych foliach, papierach metalizowanych, podłożach nie białych) używa się bieli kryjącej – poddruk bielą kryjącą.
  • Żółty – dla uzyskania idealnej pełnej nasyconej żółcieni trzeba dodać do 100% Y także kilka procent M.
  • Czerwony – teoretycznie jest to 100% kolorów: Y i M – jest to rzeczywiście neutralna czerwień w tonach średnich.
  • Zielony – teoretycznie jest to 100% kolorów: Y i C – jest to zieleń bez żadnych odcieni, ale jednak wyraźnie ciemna, dla jej rozjaśnienia trzeba zdjąć trochę więcej C niż Y.
  • Niebieski – teoretycznie jest to 100% kolorów: C i M – kolor taki ma jednak niewielki odcień fioletowy, dla uzyskania jaśniejszego i bardziej neutralnego niebieskiego oprócz zdjęcia obu składowych dodaje się też K.
  • Szary – jest to użycie procentowe K, jak również analogiczne CMY lub CMYK, przy czym trzeba pamiętać, że farby cmykowe nie są idealne i dlatego zamiennikiem K będzie użycie CMY w nierównomiernych proporcjach pomiędzy sobą i w dodatku w wielu różnych wersjach (pełna skala szarości), aby zrównoważyć tzw. balans szarości – który zawsze musi być określony konkretnym zastosowaniem; odpowiednikiem 50% K może być dla CMY np. 46% C, 32% M i 34% Y, a dla CMYK może być to zestaw np. 42% C, 27% M, 29% Y i 10% K – regułą jest założenie, że kolor cyjanowy jest zabrudzony magentą, a yellow też, tyle że słabiej.
  • Czarny – użycie tylko koloru K da nam neutralną czerń, jednak spłowiałą i niezbyt nasyconą. Teoretycznie 100% C, M Y, ale bez K, też da nam czerń, będzie ona nawet głębsza od samej K, ale będzie posiadać dominantę brązową. W praktyce dla uzyskania pięknej głębokiej czerni stosuje się różne kombinacje wszystkich czterech kolorów składowych.

Pewnego zakresu odcieni nie da się w ogóle uzyskać z powodów technologicznych, a pozostałe kolory muszą być definiowane składowymi CMYK z uwzględnieniem wielu czynników jak: biel podłoża, wsiąkliwość farby czy cechy farb konkretnego producenta, aczkolwiek na świecie mamy kilka standardów – np. w Europie dominuje Euroscala, w Ameryce SWOP. Tak jak za pomocą farb CMY nie można uzyskać koloru czarnego i dlatego powstał CMYK, tak również nie wszystkie barwy można uzyskać przez „składanie” ze sobą, w różnych proporcjach, farb procesowych. Problem ten rozwiązuje się w praktyce przez zastąpienie farb procesowych farbą dającą żądany efekt kolorystyczny. Farba taka (tzw. spot kolor) jest tworzona najczęściej przez zmieszanie kilku baz pigmentowych spośród kilkunastu najczęściej wykorzystywanych. Owe kilkanaście pigmentów daje znacznie większe możliwości tworzenia kolorów niż nakładanie na siebie czterech barw procesowych. Tworzenie farb o kolorach specjalnych, jak i ich stosowanie, jest kłopotliwe dla drukarni. Jednym ze sposobów ograniczenia potrzeby stosowania farb mieszanych jest zwiększenie liczby kolorów procesowych z czterech do sześciu (model heksachromatyczny), stąd też powstały sześciokolorowe maszyny drukarskie redukujące konieczność używania farb mieszanych i podnoszące jakość wydrukowanej barwy przy użyciu jedynie farb procesowych. W praktyce drukarskiej zazwyczaj drukuje się na maszynach czterokolorowych farbami triadowymi w następującej kolejności: czarny, turkusowy, magenta, żółty. Od tej reguły bywają odstępstwa. Zmiana kolejności drukowanych farb wpływa na finalny efekt barwny.

RGB – jeden z modeli przestrzeni barw opisywanej współrzędnymi RGB. Jego nazwa powstała ze złożenia pierwszych liter angielskich nazw barw: R – red (czerwonej), G – green (zielonej) i B – blue (niebieskiej), z których model ten się składa. Jest to model wynikający z właściwości odbiorczych ludzkiego oka, w którym wrażenie widzenia dowolnej barwy można wywołać przez zmieszanie w ustalonych proporcjach trzech wiązek światła o barwie czerwonej, zielonej i niebieskiej. Z połączenia barw RGB w dowolnych kombinacjach ilościowych można otrzymać szeroki zakres barw pochodnych, np. z połączenia barwy zielonej i czerwonej powstaje barwa żółta. Do przestrzeni RGB ma zastosowanie synteza addytywna, w której wartości najniższe oznaczają barwę czarną, najwyższe zaś białą. Model RGB jest jednak modelem teoretycznym, a jego odwzorowanie zależy od urządzenia, co oznacza, że w każdym urządzeniu każda ze składowych RGB może posiadać nieco inną charakterystykę widmową, a co za tym idzie, każde z urządzeń może posiadać własny zakres barw możliwych do uzyskania.

Sitodruk – technika ta wywodzi się z tzw. malowania szablonowego, znanego już w czasach starożytnych w Chinach i Japonii. Za twórców sitodruku uznaje się Japończyka Yuzensai Miyasaki, który w XVII w. wykorzystał tę metodę do ozdabiania kimon. Formę drukową stanowi prostokątna rama, zwykle aluminiowa, z napiętą na niej siatką (kiedyś z nici jedwabnych, obecnie z nylonu, poliestru lub metalu) z szablonem. Szablon tworzy utwardzona warstwa światłoczuła, nie przepuszczająca farby, stanowiąca negatywowy obraz drukowanego wzoru. Elementem drukującym formy drukowej są niezakryte oczka siatki sitodrukowej, przepuszczające farbę. Forma drukowa powstaje w ten sposób, że siatkę powleka się emulsją światłoczułą, którą po wyschnięciu naświetla się stykowo w kopioramie. Po wywołaniu (wypłukaniu nienaświetlonej emulsji) i wysuszeniu siatka z szablonem jest gotowa do druku. Podczas drukowania w maszynie płaskiej, maziasta farba drukowa jest rozprowadzana na całej powierzchni siatki i przesuwającym się po niej raklem jest przeciskana przez wolne oczka siatki bezpośrednio na podłoże drukowe. W przypadku nadruku na przedmiocie okrągłym rakla podczas procesu druku stoi w miejscu, natomiast przesuwa się sito oraz obraca przedmiot drukowany. Aby uzyskać dokładne przeniesienie obrazu z sita na przedmiot, prędkość przesuwu sita oraz prędkość liniowa obracanego przedmiotu muszą być identyczne.

Sitodruk jest wykorzystywany do drukowania jedno- i wielobarwnego, również wielkoformatowego, na papierze, tekturze, foliach i płytach z tworzyw sztucznych, metalach, tkaninach, przedmiotach uformowanych, tzw. kształtkach z różnych materiałów, m.in. na butelkach szklanych i z tworzyw sztucznych, pojemnikach na butelki, płytach. Sitodruk stosowany do druku na wyrobach włókienniczych jest zwany filmodrukiem, zaś stosowany w grafice artystycznej i użytkowej serigrafią.

Tampondruk – technika druku pośredniego, zaliczana do pochodnych druku wklęsłego, polegająca na nakładaniu farby drukarskiej za pomocą miękkiego gładkiego stempla zwanego tamponem. Za pomocą tamponu o odpowiednim kształcie wykonywany jest nadruk na nierównych i nieregularnych powierzchniach. Przez dobranie odpowiedniej farby możliwe jest drukowanie na podłożach takich jak tworzywa sztuczne, guma, szkło, metal. Tampondruk stosuje się do wykonywania napisów na powierzchniach bardzo zróżnicowanych.

Uszlachetnianie druku – dziedzina poligrafii z pogranicza technik drukarskich i introligatorskich, zajmująca się metodami pokrywania podłoża drukowego różnorodnymi substancjami lub materiałami. Uszlachetnianie druku można stosować zarówno wobec miejsc zadrukowanych, jak i nie pokrytych farbą drukową. Zazwyczaj uszlachetnienia dokonuje się na zadrukowanych już arkuszach, przed procesami introligatorskimi.

Cele uszlachetniania wyrobów poligraficznych:

  • podnoszenie wizualnych walorów powierzchni
  • zwiększenie wytrzymałości mechanicznej
  • zwiększenie odporności powierzchni na agresywne czynniki środowiska: światło, wilgoć, woda, utlenianie

Do technik uszlachetniania druku zalicza się m.in.:

  • cold-stamping
  • hot-stamping
  • impregnowanie
  • lakierowanie offsetowe, UV
  • laminowanie (foliowanie)
  • tłoczenie

Tłoczenie – proces tworzenia w materiale tłoczonym (zwykle papier, często tworzywa sztuczne, skóra) trójwymiarowego wzoru przez ściśnięcie matrycą/patrycą, zazwyczaj w celu uwypuklenia nadrukowanego wcześniej wzoru (napis, logo, element zdobniczy). Tłoczenie odbywa się w temperaturze otoczenia lub tłocznik jest podgrzewany do temperatury kilkudziesięciu °C, dzięki temu tłoczony materiał po ustąpieniu tłoka w większym stopniu zachowuje odkształcenie. Czasem używane są wyższe temperatury, by tłoczony materiał dodatkowo odbarwić (np. skórę).

Proces tłoczenia często łączony jest z procesem hotprintu, pojedyncze uderzenie matrycy jednocześnie lekko wyciska wzór i nanosi folię do hot-stampingu. Aby jednak mocniej materiał przetłoczyć w głąb, lub aby było możliwe przetłoczenie wypukłe, po hotprincie dokonuje się kolejnego przelotu przez maszynę, podczas którego wykonuje się tłoczenie. W przypadku matryc grawerowanych czasem możliwe jest uszlachetnienie folią do hot-stampingu i tłoczenie wypukłe w jednym przelocie, są to matryce grawerowane złocąco-tłoczące. Do tłoczeń wykorzystuje się tańsze matryce chemigraficzne.

Cold-stamping – technika druku z użyciem folii cold-stampingowej i odpowiedniego kleju. Klej nanoszony jest metodą fleksograficzną lub offsetową dokładnie w miejscach, które chcemy zadrukować. Po dociśnięciu kleju „nadrukowanego” do warstwy klejowej folii następuje oderwanie barwnika od warstwy nośnej. Cold-stampingu używa się do uszlachetniania druku, do znakowania, do zabezpieczeń (zwłaszcza folie holograficzne). Dużym plusem aplikacji folii cold-stamping jest możliwość drukowania farbą i uszlachetniania druku folią w jednej linii (on-line). Maszyny drukarskie wymagają specjalnych przystawek umożliwiających cold-stamping. W przypadku folii do hot-stampingu jej aplikacja jest dokonywana po druku farbą przy użyciu innej maszyny (off-line). Cold-stamping pozwala drukować przejścia tonalne, hot-stamping wraz z drukiem folią przetłacza podłoże drukowe.

Hot-stamping (hot-print) – technika druku z użyciem folii hot-stampingowej i matryc wypukłych wykonanych z materiału przewodzącego ciepło. Matryca podgrzewana jest do ok. 100°C. Po zetknięciu matrycy z folią PET rozgrzewa się warstwa klejowa, klej aktywizuje się w miejscach odpowiadających rysunkowi na matrycy i wraz z odpowiednim fragmentem warstwy lakieru i warstwy aluminium pozostaje na drukowanej powierzchni. Hot-stampingu używa się do uszlachetniania druku, ozdabiania przedmiotów, znakowania, zabezpieczenia druku (zwłaszcza folie holograficzne).

Laminowanie – pokrywanie powierzchni laminatem dla uzyskania dodatkowych odporności, np. odporności na wilgoć czy odporności mechanicznych lub dla efektów dekoracyjnych. W poligrafii laminowanie to rodzaj uszlachetnienia druku polegający na przyklejeniu do powierzchni zadrukowanej folii, tkaniny itd. Jednym z najbardziej popularnych sposobów laminowania w poligrafii jest foliowanie.

Foliowanie – rodzaj laminowania. Polega na pokryciu powierzchni druku folią z tworzyw sztucznych. Dzięki foliowaniu zadrukowana powierzchnia uzyskuje dodatkowe walory estetyczne, zostaje też usztywniona i zabezpieczona przed działaniem mechanicznym, chemicznym, promieniowaniem UV czy wilgocią. Foliowanie odbywa się w laminatorach z użyciem kleju na zimno (foliowanie na zimno) lub na gorąco (foliowanie na gorąco). Folie na zimno, zwane też laminatami samoprzylepnymi, powleczone są klejem, który aktywowany jest przez docisk. Czasem lekko podgrzany wałek laminatora (30-40°C) ułatwia foliowanie na zimno. Klej w laminatach na gorąco aktywowany jest przez wałki laminatora podgrzane do temperatury 80-120°C. Foliować można powierzchnie jednostronnie lub dwustronnie.

Kaszerowanie – uszlachetnianie wyrobu papierniczego poprzez oklejanie cienkim papierem (niezadrukowanym lub zadrukowanym) papieru znacznie grubszego, kartonu, tektury falistej itp. w celach dekoracyjnych lub technologicznych. Typowym przykładem kaszerowania w celach dekoracyjnych jest oklejanie cienkim, zadrukowanym ozdobnie papierem powierzchni tektury falistej przeznaczonej na opakowania produktów, której nie da się bezpośrednio zadrukować na maszynie drukarskiej z powodu jej grubości oraz wewnętrznej struktury.

Tektura – najgrubszy materiał, powstaje przez sprasowanie kilkunastu warstw masy papierniczej. Do jej wyrobu używa się grubszych włókien ścieru drzewnego, szmat, makulatury, nie dodaje się jednak wypełniaczy. Tektura nie nadaje się do pisania. Rozróżnia się kilka gatunków tektury: białą, brązową, szarą, techniczną. Wyróżnia się tekturę litą oraz falistą. Tektura falista powstaje z połączenia kilku warstw papieru falą papierową, która powoduje znaczne zwiększenie sztywności arkusza. Jest używana przeważnie do produkcji opakowań zbiorczych (kartonów).

Wykrawanie (sztancowanie) – czynność introligatorska polegająca na wykrawaniu z arkusza papieru, kartonu, tektury lub innego podłoża pożądanego wzoru o skomplikowanych kształtach, których nie można uzyskać za pomocą zwykłego krojenia na gilotynie introligatorskiej. Wykrawania dokonuje się za pomocą wykrojnika.

Wykrojnik – płaszczyzna, której roboczą częścią są odpowiednio wyprofilowane ostrza tnące, wtłaczana z dużą siłą na wylot prostopadle w podłoże. Często listwom tnącym (noże tnące, noże sztancujące) towarzyszą listwy bigujące (bigi), a czasami listwy perforujące (noże perforujące). Zatem wykrojnik oprócz zasadniczej funkcji wycinania (sztancowania) może również przygniatać (bigować) lub perforować. Wykrojniki dodatkowo zaopatrzone są w listwy gumowe, które wystają ponad powierzchnię noży sztancujących i umieszczane są po obu ich stronach. Gumy te są ściśliwe, a ich rolą jest wypchnięcie wykrawanego materiału z wnętrza wykrojnika.

Falcowanie, złamywanie – jedno- lub wielokrotne składanie arkusza papieru, czystego lub zadrukowanego, na pół (najczęściej) lub w dowolnych innych proporcjach, na różne sposoby (w różnych kierunkach), w celu osiągnięcia docelowego formatu i liczby stron składki. Np. trzykrotne złożenie na pół arkusza daje składkę szesnastostronicową. Każde miejsce zaginania arkusza to falc (złam) i po złożeniu tworzy nową krawędź. Maszyna do falcowania to: falcerka.